Historia

Historia nie musi być nudna. Jak powstała Fundacja? Do przeszłości powrócił jeden z tych, którzy ją zakładali – Paweł Mackiewicz.
Oto jego opowieść!

 

No, cóż! Fundację wymyśliliśmy wspólnie z Waldkiem Wasiewiczem (obecnie prezesem Stowarzyszenia Rodzin Wielodzietnych Warszawy i Mazowsza). Pomógł nam i zainspirował nas mecenas Maciej Bednarkiewicz. Z Waldkiem spotkaliśmy się w Zespole Pomocy Bliźniemu i założyliśmy tam świetlicę dla dzieci ze środowisk zagrożonych. Każdy z nas miał wcześniej doświadczenia pracy z młodzieżą trudną (ale to już inne historie – równie ciekawe!). Szybko zauważyliśmy, że nasza działalność powinna mieć jakieś wsparcie instytucjonalne. Wtedy pojawił się nie wiadomo skąd (pewnie z nieba) mecenas Bednarkiewicz i namówił nas do założenia fundacji.

1. Organizacja

Fundacja Pomocy Bliźniemu „CREDO” została ustanowiona w Biurze Notarialnym w Warszawie 3 lipca 1990 roku przez następujące osoby zwane Fundatorami Założycielami:

Joannę Dąbrowską, Jerzego Jałowiczora, Mariana Klementysa, Pawła Mackiewicza, Wojciecha Olczaka, Marię Pacut, Konstantego Pieńkosza, Danutę Rafalską, Adolfa Szczepińskiego, Waldemara Wasiewicza oraz Andrzeja Włodarczyka.

Początkowym celem utworzenia Fundacji było finansowe wspieranie Zespołu Pomocy Bliźniemu przy parafii św. Zygmunta.

Osobami, które udzieliły fundatorom szczególnego wparcia byli ówczesny proboszcz parafii św. Zygmunta ksiądz Kazimierz Kalinowski, znany warszawski adwokat związany z Komitetem Prymasowskim oraz obrońca w procesach politycznych za czasów komunistycznych – mecenas Maciej Bednarkiewicz. On namówił osoby związane z Zespołem Pomocy do założenia fundacji i pomógł opracować statut organizacji.

Pierwszy Zarząd Fundacji pracował w składzie: Paweł Mackiewicz, Waldemar Wasiewicz, Wiesław Aniołowski, przewodniczącą Rady Fundacji była Danuta Rafalska. W 2000 roku nastąpiły zmiany: prezesem został Andrzej Wojciech Włodarczak, zaś przewodniczącym Rady Paweł Mackiewicz. Taka sytuacja trwa do chwili obecnej.

2. Działalność.

Fundacja podejmowała różne formy działania. Statutowe założenie – uzyskiwania pieniędzy dla potrzeb Zespołu Pomocy Bliźniemu było realizowane w niewielkim zakresie. Może najbardziej w pierwszym okresie działalności. Fundacja prowadziła w tym czasie sklep „Dla matki i dziecka” przy ul. Kasprowicza. Część zysków z tej działalności była przekazywana do Zespołu.

Fundacja skupiła się raczej na działaniach własnych. Najważniejsze z nich to:

 Świetlica dla dzieci ze środowisk zagrożonych. Fundacja założyła taką świetlicę w pomieszczeniach kościelnych. Bardzo szybko znalazło się grono wolontariuszy, którzy prowadzili zajęcia z kilku dziesięciorgiem dziećmi wymagającymi pomocy. Przez kolejne wakacje dzieci te ze swoimi wychowawcami wyjeżdżały na obozy wakacyjne. Urząd Dzielnicowy w osobie pani Aliny Janowskiej (przewodniczącej) zauważył sens i efekty takiego działania, przejmując po kilku latach świetlicę Fundacji i tworząc inne tzw. „Gniazda”.

 Komitet powodziowy. Była to najtrudniejsza organizacyjnie działalność – pomoc dla miejscowości w Polsce dotkniętych powodzią. I znowu w Fundacji powstało grono wolontariuszy, którzy: organizowali środki finansowe, zbierali pieniądze w parafii, wyjeżdżali i organizowali na miejscu powodzi różnego rodzaju pomoc. Fundacja prowadziła tę działalność przez kilka lat dla dwóch bratnich parafii: najpierw w Kędzierzynie – Koźlu, a potem w Sandomierzu. W obu wypadkach zostało stwierdzone, że były to największe pomoce w skali polskiej, jakie parafie otrzymały poza środkami państwowymi. Osobą, która kierowała akcją jest Waldek.

Księgarnia św. Zygmunta. Fundacja przy pomocy kolejnych proboszczów parafii doprowadziła do powstania i stałego działania księgarni katolickiej w czasie, kiedy większość tego rodzaju placówek upada. Księgarnia jest nadal bardzo ważną jednostką kultury katolickiej w Warszawie.

Oprócz tych dużych zadań Fundacja podejmowała inne mniejsze tematy:

  • współpraca przy organizowaniu koncertów muzycznych w parafii,
  • wspieranie finansowe obozów dla dzieci z naszej parafii,
  • pomoc w rocznych rozliczeniach podatkowych parafian PIT-y,
  • zbieranie pieniędzy dla osób niepełnosprawnych i chorych,

                                     /-/ Paweł Mackiewicz